اتفاقی

کسی که اغلب کمک می‌خواد، اما بیشتر کمک می‌کنه

چیز مهمی ننوشتم

چاره‌ش فقط مردنه. من آدم ناله کردن نیستم. ولی واقعاً اگه بمیرم صلاحه. توی سی‌ویک‌وخرده‌ای سال زندگی، حالا حس می‌کنم که چاره‌ش فقط مردنه. من نمی‌تونم دنیا رو بی‌خیال بشم. نمی‌تونم بزنم به خل‌بازی و ول کنم همه چی رو. کاش می‌تونستم. من تک‌تک کلماتی که می‌شنوم برام مهمه و این منو به یه آدم منزوی تبدیل کرده که ترجیح می‌ده حرف نزنه که یه وقت به کسی برنخوره. حالا شاید بگین خب چیز مهمی نیست.

اول اینکه ممکنه برای شما چیز مهمی نباشه.

دوم اینکه موضوع بزرگ‌تر از دو خط نوشته توی بلاگفاست.

حوصله‌م نمی‌کشه بیشتر بنویسم. اینکه حوصله‌تون کشیده تا اینجا خوندید خیلی خوبه.