بهانه ی شصت و دوم

به بهانه ی دیدن inside out
دو جور ترجمه شده بود. "ظاهر و باطن" - "بیرون و درون"
چی باید بگم؟ هر چی از خوبیش بگم کم گفتم. اصلاً دلم می خواد در موردش حرف بزنم. ولی نمی دونم چی باید بگم. عالی بود. خیلی عالی بود.
انیمیشن از یه سؤال شروع می شه که ما خیلی می پرسیم: تو سرت چی می گذره؟
و این انیمیشن دقیقاً به این مطلب اشاره می کنه که: تو سر ما چی می گذره؟ مغز ما رو چند نفر اداره می کنن و برامون تصمیم می گیرن. شادی، غمگین، ترس، خشم و چِنِدِش. هر کدوم وظیفه ای دارن. شادی انگار بیش فعاله. غمگین اون اوایل دردسرساز به نظر می رسه. اون سه نفر دیگه هم فرعی هستن. شادی اجازه نمی ده غمگین به وظایف خودش رسیدگی کنه.
اما یه جوری مجبور می شه اجازه بده غمگین هم بیاد و روی رایلی تأثیر بذاره.
حاشیه های این انیمیشن خیلی خوب بودن. مثل اونایی که قسمت های به درد نخور حافظه رو پاک می کردن یا اون فیلِ خیالی که به صورت غم انگیزی محو شد و اشک منو در آورد.
من که خیلی لذت بردم. اما اگه بخوام نقطه ضعف هم بگم اینه که حضور پنج نفر توی سر یه آدم کافی نبود. انگار یه آدم فقط پنج نوع احساسات داره.
راستی اون وقتی که پسره رایلی رو تو زمین هاکی می بینه خیلی جالب بود. یا دستگاه جدیدی که برای کنترل ذهن رایلی آوردن هم خیلی خوب بود. با اون دکمه ی جدید سن بلوغ.